Wybuch gruźlicy z przyspieszoną progresją wśród osób zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności – analiza wykorzystująca polimorfizmy z ograniczeniami fragmentów ad 6

Nieco odmienne wzory w Pacjentach 9 i 11, uważane za związane z ruchem elementu wprowadzającego, mogły być spowodowane przez przeniesienie elementu wprowadzającego w proporcji organizmów, powodując słabiej hybrydyzujące pasmo 6 kb. Dwie cechy tego wybuchu były uderzające. Pierwszą z nich była wyjątkowo duża liczba infekcji gruźliczych wynikających z ekspozycji. W Stanach Zjednoczonych około 30 procent bliskich kontaktów nowo zidentyfikowanych pacjentów z gruźlicą ma dodatnie tuberkulinowe testy skórne, wskazujące na zakażenie M. tuberculosis, prawdopodobnie uzyskane od pacjenta z indeksem.10 W tym wybuchu, w którym wszyscy mieszkańcy i członkowie personelu można uznać za bliskie kontakty, zapadalność na nową, aktywną gruźlicę, a nie tylko zakażenie w stanie spoczynku, wynosiło 37 procent wśród osób zakażonych wirusem HIV, podczas gdy wśród personelu nie stwierdzono żadnych przypadków. Liczba nowych zakażeń wśród mieszkańców, u których choroba nie rozwinęła się, nie może być ustalona, ponieważ poprzednie wyniki testu tuberkulinowego nie były ogólnie znane. Biorąc pod uwagę wysoki wskaźnik anergii wśród mieszkańców, którzy nie mieli choroby (55 procent), prawdopodobnie nie wykryto wszystkich infekcji gruźliczych. Jednak u 4 z 18 osób, u których nie rozwinęła się gruźlica, wystąpiły pozytywne reakcje na oczyszczoną pochodną białek wykrytą podczas badania epidemii, przy minimalnym całkowitym odsetku zakażenia gruźliczego wśród narażonych pacjentów zakażonych HIV wynoszących 50% (15 z 30 ). Spośród 28 członków personelu 6 miało testy na tuberkulinę, 3 były pozytywne wobec tuberkuliny bez wcześniejszych badań, a 5 było wcześniej pozytywnie zareagowanych na ogólną częstość występowania pozytywnych reakcji 50 procent do końca epidemii. Na podstawie tych danych i zakładając sztucznie niski poziom pozytywnych reakcji na test skórny z powodu anergii, wydaje się, że ułatwiono nabywanie organizmu przez mieszkańców zakażonych HIV.
Drugą uderzającą cechą tego wybuchu był wysoki odsetek narażonych osób, u których rozwinęła się gruźlica i szybkość, z jaką to zrobiło. Zwykle nowe infekcje gruźlicze są w stanie spoczynku, z klinicznie widoczną gruźlicą rozwijającą się w ciągu pierwszego roku po zakażeniu tylko u 3 do 5 procent osób, które nabyły nowe infekcje.11 Szacuje się, że kolejne 3 do 5 procent zarażonych osób, u których występuje choroba nie rozwijają się w pierwszym roku będą chorować na gruźlicę w pewnym momencie ich życia. Całkowity czas trwania tego ogniska (od Pacjenta 3 do Pacjenta 14) wynosił 106 dni, a u jednego pacjenta (Pacjenta 7) choroba rozwinęła się w ciągu 4 tygodni po ekspozycji. Ta szybka progresja sugeruje, że organizmy proliferowały bardzo szybko, bez typowego hamowania specyficznej odporności komórkowej. Chociaż dane nie zostały przedstawione, kliniczne przejawy gruźlicy w tym wybuchu były w zasadzie pierwotną gruźlicą. Cechy te zostały powszechnie opisane wśród pacjentów zakażonych wirusem HIV z gruźlicą i ogólnie przypisano im brak odpowiedzi immunologicznej u gospodarza, a nie rzeczywistą obecność postępującej pierwotnej infekcji.
Ta epidemia ma wiele implikacji dla kontroli gruźlicy w populacjach zakażonych HIV
[patrz też: fizjoterapia po operacji halluxa, ośrodki odwykowe dla alkoholików, odbudowa zęba włóknem szklanym ]