Paclitaxel-Eluting versus Uncoated Stents w pierwotnej przezskórnej interwencji wieńcowej czesc 4

Względne ryzyko obliczono, dzieląc szacunkową częstość występowania Kaplana-Meiera z zdarzenia w roku w grupie z paklitakselem i stentem przez stawkę w grupie niestopionego stentu. 95% przedział ufności (CI) dla względnego ryzyka został obliczony przy użyciu standardowych błędów z krzywej Kaplana-Meiera. Istotność różnic w częstości punktów końcowych między grupami leczenia oceniano za pomocą testu log-rank. Zastosowano model proporcjonalnych hazardów Coxa w celu dostosowania do zmiennych podstawowych w celu obliczenia skorygowanego ryzyka względnego pierwszorzędowego punktu końcowego. Wyniki
Charakterystyka wyjściowa i wyniki proceduralne
Przebadaliśmy 1037 pacjentów, którzy przebyli zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST w obu lokalizacjach między 28 marca 2003 a 31 grudnia 2004. Z tych pacjentów do badania włączono 619 pacjentów; 310 zostały losowo przydzielone do grupy stentów paklitakselowych i 309 do grupy niepowleczonych stentów. Najczęstszymi przyczynami wykluczenia z badania były spodziewane opóźnienie ponad 6 godzin między wystąpieniem objawów a reperfuzją, anatomia wieńcowa, która nie była odpowiednia do implantacji stentu, wstrząsu kardiogennego i wentylacji mechanicznej.
Tabela 1. Tabela 1. Wyjściowa charakterystyka kliniczna. Wyjściowe cechy kliniczne obu grup były dobrze dopasowane (Tabela 1). Średni wiek wynosił 61 lat; 75,9% pacjentów to mężczyźni. Częstość występowania cukrzycy była niewielka (11,0%). Wszyscy pacjenci otrzymywali aspirynę i klopidogrel przed przezskórną interwencją wieńcową. Czas od wystąpienia objawów do pierwszego napełnienia balonu wynosił około 3 godzin w obu grupach.
Tabela 2. Tabela 2. Wyjściowe zmienne angiograficzne. Wyjściowe cechy angiograficzne przedstawiono w Tabeli 2. Około połowa pacjentów cierpiała na choroby wielonaczyniowe, aw 50,1% przypadków lewostronna tętnica wieńcowa zstępująca była arterią związaną z zawałem. Częstość przepływu 2 lub 3 w skali TIMI była obecna u 29,3% pacjentów w grupie stosującej paklitaksel i w 28,4% w grupie niestopowych stentów. Większość pacjentów miała szacunkową długość uszkodzenia od 10 mm do 19 mm. Średnia średnica referencyjna wyniosła 3,13 . 0,43 mm w grupie stosującej paklitaksel i 3,20 . 0,47 mm w grupie niepowlekanych stentów.
Tabela 3. Tabela 3. Charakterystyka proceduralna. Cechy proceduralne były również dobrze dopasowane (tabela 3). Średnia długość stentów wynosiła 19 mm w obu grupach. Blokery receptorów glikoproteiny IIb / IIIa zastosowano w trzech czwartych obu grup (abciximab we wszystkich przypadkach). Przepływ 3 stopnia TIMI ustalono u 93,2% pacjentów w grupie stosującej paklitaksel, w porównaniu z 96,1% pacjentów w grupie niestopionego stentu. Rozmiary zawałów, odzwierciedlone przez średnią wartość szczytową izoenzymu kinazy kreatynowej MB, były podobne (193 . 183 w grupie stentów z paklitakselem i 210 . 186 w grupie niepowleczonych stentów).
Wydarzenia w ciągu pierwszych 30 dni
Tabela 4. Tabela 4. Kontynuacja po 30 dniach i roku. Wydarzenia w ciągu pierwszych 30 dni po interwencji przedstawiono w Tabeli 4 oraz w tabelach od do 9 Dodatku Dodatkowego (dostępne wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie www.nejm.org). Nie stwierdzono istotnych różnic między obiema grupami leczenia
[patrz też: gazpacho przepis oryginalny, olx tomaszów lub, gojnik nasiona ]
[patrz też: fizjoterapia po operacji halluxa, olx tomaszów lub, drotaweryna ]