Angioskopowa ocena skrzeplin tętnic wieńcowych w ostrych zespołach wieńcowych

THROMBUS, leżący u podstaw przerwania włóknistej otoczki blaszki miażdżycowej w tętnicy wieńcowej, jest uważany za przyczynę zarówno niestabilnej dławicy piersiowej, jak i ostrego zawału mięśnia sercowego.1 2 3 4 5 Niedawno, podawanie leków przeciwpłytkowych, heparyny lub obu stwierdzono, że zapobiega nieinatalnemu zawałowi mięśnia sercowego lub śmierci sercowej u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową. [7] [7] Chociaż żaden z tych środków nie jest fibrynolityczny, ich domniemanym mechanizmem działania jest zapobieganie rozszerzaniu się lub nawrotowi tworzenia skrzepliny poprzez zmniejszenie agregacji płytek, tworzenie się fibryny lub obu procesów. Na podstawie tych badań i biorąc pod uwagę takie mechanizmy patogenetyczne, przyjęto, że terapia trombolityczna, teoretycznie skuteczny środek zmniejszania niedrożności zakrzepowej, może być skuteczna u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową. Jednak kilka badań oceniających zmiany w nasileniu zwężenia naczyń wieńcowych lub zakres poprawy klinicznej po podaniu leków trombolitycznych dało sprzeczne wyniki.10 11 12 13 14 15 16 W przeciwieństwie do tego terapia trombolityczna jest wyraźnie skuteczna u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego. . Sugerowano kilka mechanizmów dotyczących braku skuteczności środków trombolitycznych w niestabilnej dławicy piersiowej, 17 chociaż nie ma potwierdzonych różnic w składzie skrzeplin w tych dwóch zespołach. Przezskórna angioplastyka wieńcowa pozwala na bezpośrednią wizualizację światła śródwieńcowego podczas cewnikowania serca. Angioskopię można zastosować do oceny histologicznego wyglądu skrzepliny 2 i odróżnić skrzeplinę od ściany naczynia, nawet jeśli skrzep jest bardzo mały.5, 18 19 20 Celem tego badania było zbadanie cech wizualnych zakrzepów wewnątrz światła u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową i porównywanie ich z skrzeplinami obserwowanymi u pacjentów z ostrymi zawałami mięśnia sercowego.
Metody
Pacjenci
Pomiędzy styczniem 1989 r. A wrześniem 1990 r. Wykonano przezskórną angioplastykę wieńcową u 18 kolejnych pacjentów z niestabilną dławicą piersiową i 20 pacjentami z ostrym zawałem mięśnia sercowego. Ci pacjenci byli anatomicznie przystosowani do angioskopii. Pisemną świadomą zgodę na koronarografię uzyskano od wszystkich pacjentów, a projekt został zatwierdzony przez instytucjonalną komisję przeglądową National Defence Medical College. Pacjenci z proksymalnymi zmianami (> 50% redukcji średnicy tętnic) głównych tętnic wieńcowych byli uważani za odpowiednich kandydatów do angioskopii. Angioskopii nie wykonano w przypadkach choroby dotykającej lewą główną tętnicę wieńcową lub tętnicy zaopatrującej równoważną ilość mięśnia sercowego, w naczyniach z mniejszym niż 50 procent zwężeniem lub gdy zaatakowane tętnice uznano za zbyt małe, aby umożliwić przejście angioskopu. Trzech pacjentów z niestabilną dławicą piersiową i 4 z ostrym zawałem serca zostało wykluczonych z badania, ponieważ nie można było uzyskać odpowiednich obrazów angioskopowych; w ten sposób zbadano 15 pacjentów z niestabilną dławicą piersiową i 16 z ostrym zawałem mięśnia sercowego (zawał z załamkiem Q w 15 i zawał bez załamka Q w 1).
Niestabilną dusznicę bolesną zdefiniowano jako zaostrzenie dławicy, które było wcześniej stabilne, tak, że dławica wystąpiła teraz w spoczynku lub pojawił się nowy ból w klatce piersiowej w spoczynku.
[patrz też: nfz zielona góra praca, czy jestem lesbijką test, avamys ulotka ]