Angioskopowa ocena skrzeplin tętnic wieńcowych w ostrych zespołach wieńcowych ad

Żaden z pacjentów nie osiągnął wzrostu poziomu kinazy kreatynowej ponad dwukrotnie więcej niż normalny poziom. Rozpoznanie ostrego zawału mięśnia sercowego udokumentowano charakterystyczną historią przedłużonego bólu w klatce piersiowej, zmian w elektrokardiografach diagnostycznych i podwyższeniem aktywności enzymów sercowych w surowicy. Badanie tętnic wieńcowych i angioskopię wieńcową przeprowadzono w ciągu 48 godzin od wystąpienia bólu w klatce piersiowej w spoczynku u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową oraz w ciągu 8 godzin od wystąpienia ostrego zawału mięśnia sercowego. Nie przeprowadzono leczenia trombolitycznego przed wykonaniem angioskopii. Ciągły dożylny wlew heparyny (500 do 1000 jednostek na godzinę), który trwał od 9 do 21 godzin, podawano przed angioskopią trzem pacjentom z niestabilną dławicą piersiową. Ból w klatce piersiowej był obecny od początku ostrego zawału mięśnia sercowego do momentu angioskopii u wszystkich oprócz jednego pacjenta z ostrym zawałem mięśnia sercowego; żaden nie otrzymał ciągłego wlewu heparyny przed poddaniem się angioskopii.
Angioskopia
Stwierdzono koronarografię za pomocą angioskopu (Mitsubishi Cable), który zawiera balon na dystalnej końcówce i mechanizm kątowania, który został opracowany w naszej instytucji. Bezpośrednio przed badaniem naczyniopochodnym wszyscy pacjenci otrzymali dożylną iniekcję heparyny w bolusie (3000 do 5000 jednostek). Szczegóły dotyczące angioskopii naczyń wieńcowych i zabiegów angioskopowych odnotowano wcześniej.21 Chociaż nasz angioskop był wysunięty ponad prowadnik do angioplastyki, nie przeszliśmy przewodu przez zmianę, aby uniknąć przerwania skrzepliny. Przewód doprowadzający został wycofany do angioskopu, podczas gdy cewnik został przepłukany fizjologicznym roztworem soli w celu obserwacji całego skrzepliny. Dopasowaliśmy balans bieli i czerni tonów obrazów przed każdą procedurą angiopatii wieńcowej. Kolor został dostosowany poprzez wyświetlanie kontrolnych kolorów czerwonego, zielonego i niebieskiego na wyświetlaczu lampy elektronopromieniowej. Zwalczanie (powstawanie aureoli) było unikane poprzez regulację intensywności światła.
Przy ustalaniu miejsca angiografii tętnic wieńcowych rozważano kilka czynników. W przypadku choroby jednonaczyniowej, naczynie docelowe uznano za tętnicę związaną z niedokrwieniem lub zawałem i wybrano najsurowo stenozowane uszkodzenie. U pacjentów z chorobą wielonaczyniową tętnicę docelową oznaczono jako okludowane lub istotnie zwężone naczynie, które najbardziej odpowiadało niedokrwieniu wyznaczonemu przez zmiany w odcinku ST-T podczas bólu w spoczynku.
Skrzepy definiowano jako masy czerwone lub białe lub oba kolory, które przylegały do błony wewnętrznej i wystawały do światła. Powierzchnia zakrzepu pofałdowała się podczas infuzji klarownego roztworu obserwacyjnego (soli fizjologicznej) w większości przypadków, ale nie uległa wyparciu. Zakrzepy w naczyniach wieńcowych można było łatwo kategoryzować według koloru: te, które były szaro-białe z minimalną (jeśli w ogóle) czerwienią, określano jako szaro-białe skrzepy, a te, które były czerwone lub mieszane, czerwone i białe, określano jako skrzepy czerwonawe.
Wyniki angioskopowe zostały przeanalizowane osobno przez dwóch lekarzy, z których każdy był nieświadomy danych klinicznych i ustaleń dotyczących arteriografii. We wszystkich przypadkach obaj obserwatorzy zgadzali się co do kategoryzacji zakrzepu
[podobne: nfz zielona góra praca, vibin mini ulotka, fizjoterapia po operacji halluxa ]